1. Jakie rodzaje farb elewacyjnych należy stosować przy różnych czynnikach środowiskowych, np. ruchliwych ulicach miast czy okolicach zbiorników wodnych, lasów itp.?
Dokonując wyboru powłoki malarskiej należy wcześniej zastanowić się w jakich warunkach będzie eksploatowana powierzchnia elewacji. Głównym czynnikiem warunkującym dobór rodzaju farby jest środowisko w jakim będzie ona eksploatowana.
Obiekt, który będzie zlokalizowany w pobliżu obszarów leśnych, zbiorników wodnych czy w środowisku o wysokim stężeniu zarodników mikroorganizmów powinien być pomalowany farbami silikatowymi, silikonowymi lub akrylowymi z zabezpieczeniem mikrobiologicznym. Farby na bazie spoiw krzemianowych są obojętne elektrostatycznie, co powoduje zdecydowanie wolniejszy przyrost zanieczyszczeń na powierzchni elewacji oraz posiadają bardzo wysoki stopień przepuszczalności pary wodnej.
Wolniejsze brudzenie powierzchni elewacji sprzyja opóźnieniu ewentualnego rozwoju agresji mikrobiologicznej na powierzchni farby. Mały opór dyfuzyjny powłoki jest szczególnie istotny w przypadku zachowania charakteru przegród o wysokiej paroprzepuszczalności. Podobnie utrudnione jest osiadanie zanieczyszczeń na powłokach silikonowych, co wynika to ze specyficznej mikrobudowy tej farby i jej hydrofobowego charakteru. Istotnym argumentem, który decyduje często o wyborze farby silikonowej jest właśnie jej duża odporność na zabrudzenia.
Bardzo dobrym rozwiązaniem jest również zastosowanie farb akrylowych z zabezpieczeniem mikrobiologicznym (Bolix AZ Complex).
Farby akrylowe pozwalają uzyskać największą paletę barw z jednoczesną najwyższą trwałością kolorystyczną elewacji. Dodatkowe zabezpieczenie farby biocydem zwiększa odporność elewacji pomalowanej farbą na rozwój skażenia mikrobiologicznego na jej powierzchni. Jeśli budynek jest zlokalizowany w miejscu standardowej zabudowy jednorodzinnej, posiada wysunięte poza obrys elewacji zadaszenie, wówczas najtańszym a zarazem skutecznym rozwiązaniem jest użycie farby akrylowej bez dodatkowego zabezpieczenia biocydami.
W przypadku funkcjonowania elewacji w pobliżu ciągów komunikacyjnych najlepszym rozwiązaniem są farby silikatowe lub silikonowe ze względu na omówione wyżej cechy fizyczne tych produktów. Należy jednak zwrócić uwagę, iż farby silikonowe występują w większej ilości kolorów i są trwalsze kolorystycznie od farb silikatowych. Natomiast farby silikatowe posiadają większa paroprzepuszczelność niż farby silikonowe.
2. Na co należy zwrócić szczególną uwagę podczas aplikacji elastycznych zapraw do płytek ceramicznych?
Elastyczne zaprawy klejowe są suchymi mieszankami spoiw hydraulicznych, polimerów, drobnoziarnistych wypełniaczy mineralnych oraz dodatków modyfikujących. Służą do cienkowarstwowego przyklejania płytek ceramicznych, gresowych, klinkieru, mozaiki i okładzin kamiennych na zewnątrz i wewnątrz budynku. Stosowane na podłoża z cegły, betonu, anhydrytu, betonu komórkowego, na tynki cementowe i cementowo-wapienne.
Firma Bolix S.A. poleca aplikację elastycznego kleju Bolix E na podłoża odkształcalne, np. płyty gipsowo-kartonowe. Z uwagi na wysoką elastyczność, zaprawy mogą być używane są w pomieszczeniach z ogrzewaniem podłogowym.
Przed aplikacją zaprawy klejowej należy dokładnie przygotować podłoże. Powinno być ono nośne, równe, suche, nie spękane, oczyszczone z powłok antyadhezyjnych oraz wolne od agresji chemicznej i mikrobiologicznej. Warstwy o słabej przyczepności należy usunąć mechanicznie, a wszelkie ubytki wyrównać odpowiednimi zaprawami wyrównawczo-murarskimi. Bardzo istotną kwestią jest, aby podczas przygotowania produktu przestrzegać dodania odpowiedniej ilości wody zarobowej, określonej przez producenta. Przyjmuje się, że na powierzchniach o małym obciążeniu, zaprawa klejowa powinna pokrywać 60-70% powierzchni spodu płytki, natomiast w przypadku powierzchni silnie obciążonych lub układanych na zewnątrz budynku zaprawa klejowa powinna pokrywać 100% powierzchni wewnętrznej płytki. Należy pamiętać, iż prace glazurnicze wykonuje się w temperaturze + 5°C do + 25°C przy pogodzie bezdeszczowej i na powierzchniach nie narażonych bezpośrednio na operację słońca. Należy pamiętać, aby prawidłowo wykonać i wykończyć konstrukcyjne szczeliny dylatacyjne. Spoinowanie przestrzeni pomiędzy płytkami wykonuje się zaś najczęściej po upływie 48 godzin od ich przyklejenia.
Dokonując wyboru powłoki malarskiej należy wcześniej zastanowić się w jakich warunkach będzie eksploatowana powierzchnia elewacji. Głównym czynnikiem warunkującym dobór rodzaju farby jest środowisko w jakim będzie ona eksploatowana.
Obiekt, który będzie zlokalizowany w pobliżu obszarów leśnych, zbiorników wodnych czy w środowisku o wysokim stężeniu zarodników mikroorganizmów powinien być pomalowany farbami silikatowymi, silikonowymi lub akrylowymi z zabezpieczeniem mikrobiologicznym. Farby na bazie spoiw krzemianowych są obojętne elektrostatycznie, co powoduje zdecydowanie wolniejszy przyrost zanieczyszczeń na powierzchni elewacji oraz posiadają bardzo wysoki stopień przepuszczalności pary wodnej.
Wolniejsze brudzenie powierzchni elewacji sprzyja opóźnieniu ewentualnego rozwoju agresji mikrobiologicznej na powierzchni farby. Mały opór dyfuzyjny powłoki jest szczególnie istotny w przypadku zachowania charakteru przegród o wysokiej paroprzepuszczalności. Podobnie utrudnione jest osiadanie zanieczyszczeń na powłokach silikonowych, co wynika to ze specyficznej mikrobudowy tej farby i jej hydrofobowego charakteru. Istotnym argumentem, który decyduje często o wyborze farby silikonowej jest właśnie jej duża odporność na zabrudzenia.
Bardzo dobrym rozwiązaniem jest również zastosowanie farb akrylowych z zabezpieczeniem mikrobiologicznym (Bolix AZ Complex).
Farby akrylowe pozwalają uzyskać największą paletę barw z jednoczesną najwyższą trwałością kolorystyczną elewacji. Dodatkowe zabezpieczenie farby biocydem zwiększa odporność elewacji pomalowanej farbą na rozwój skażenia mikrobiologicznego na jej powierzchni. Jeśli budynek jest zlokalizowany w miejscu standardowej zabudowy jednorodzinnej, posiada wysunięte poza obrys elewacji zadaszenie, wówczas najtańszym a zarazem skutecznym rozwiązaniem jest użycie farby akrylowej bez dodatkowego zabezpieczenia biocydami.
W przypadku funkcjonowania elewacji w pobliżu ciągów komunikacyjnych najlepszym rozwiązaniem są farby silikatowe lub silikonowe ze względu na omówione wyżej cechy fizyczne tych produktów. Należy jednak zwrócić uwagę, iż farby silikonowe występują w większej ilości kolorów i są trwalsze kolorystycznie od farb silikatowych. Natomiast farby silikatowe posiadają większa paroprzepuszczelność niż farby silikonowe.
2. Na co należy zwrócić szczególną uwagę podczas aplikacji elastycznych zapraw do płytek ceramicznych?
Elastyczne zaprawy klejowe są suchymi mieszankami spoiw hydraulicznych, polimerów, drobnoziarnistych wypełniaczy mineralnych oraz dodatków modyfikujących. Służą do cienkowarstwowego przyklejania płytek ceramicznych, gresowych, klinkieru, mozaiki i okładzin kamiennych na zewnątrz i wewnątrz budynku. Stosowane na podłoża z cegły, betonu, anhydrytu, betonu komórkowego, na tynki cementowe i cementowo-wapienne.
Przed aplikacją zaprawy klejowej należy dokładnie przygotować podłoże. Powinno być ono nośne, równe, suche, nie spękane, oczyszczone z powłok antyadhezyjnych oraz wolne od agresji chemicznej i mikrobiologicznej. Warstwy o słabej przyczepności należy usunąć mechanicznie, a wszelkie ubytki wyrównać odpowiednimi zaprawami wyrównawczo-murarskimi. Bardzo istotną kwestią jest, aby podczas przygotowania produktu przestrzegać dodania odpowiedniej ilości wody zarobowej, określonej przez producenta. Przyjmuje się, że na powierzchniach o małym obciążeniu, zaprawa klejowa powinna pokrywać 60-70% powierzchni spodu płytki, natomiast w przypadku powierzchni silnie obciążonych lub układanych na zewnątrz budynku zaprawa klejowa powinna pokrywać 100% powierzchni wewnętrznej płytki. Należy pamiętać, iż prace glazurnicze wykonuje się w temperaturze + 5°C do + 25°C przy pogodzie bezdeszczowej i na powierzchniach nie narażonych bezpośrednio na operację słońca. Należy pamiętać, aby prawidłowo wykonać i wykończyć konstrukcyjne szczeliny dylatacyjne. Spoinowanie przestrzeni pomiędzy płytkami wykonuje się zaś najczęściej po upływie 48 godzin od ich przyklejenia.
Maciej Wiwatowski – doradca techniczny firmy Bolix S.A.
